ابو ربیع شامی می‏گوید: به امام صادق علیه السلام عرض کردم: از عمر و بن اسحاق، حدیثی نقل شده که:

 دخل علی امیرالمؤمنین علیه السلام فرای صفرة فی وجهه. قال: ما هذه الصفرة؟ فذکر وجعا به . فقال له علی علیه السلام، انا لنفرح لفرحکم و نحزن لحزنکم، و نمرض لمرضکم، و ندعو لکم، فتدعون فنؤمن. قال عمرو: «قد عرفت ما قلت، و لکن کیف ندعو فتؤمن؟» فقال: «انا سواء علینا البادی و الحاضر.» فقال ابو عبدالله علیه السلام: «صدق عمرو .»                                                                

فردی به حضور امیر مؤمنان رسید و حضرت، در صورت او، زردی مشاهده کرد. فرمود: این زردی چیست؟ گفت که دردی دارد. حضرت فرمود: «ما، با شادی شما، شاد می‏شویم، و از غم شما اندوهناک، و از مریضی شما مریض می‏گردیم، و برای شما دعا می‏کنیم، پس شما هم دعا می‏کنید و ما آمین می‏گوییم.»                                                                                                                      عمرو گوید: گفتم: «آنچه فرمودی، فهمیدم، اما چگونه بر دعای ما آمین می‏گویید؟                       فرمود: «برای ما، مسافت دور و نزدیک فرقی ندارد.» امام صادق علیه السلام فرموند: «عمرو، راست گفت.»

بصائر الدرجات، جزء 5، ب 16

قال الكاظم علیه السلام :  لَوٌ وَجَدٌتُ شاباً مِن شُبّان ِ الشيعة لايَتَفَقه لِضَرَبٌتِهِ ضَربة‌ ً بِالسَيف.

امام كاظم (ع) فرمود: اگر جواني از جوانان شيعه را بيابم كه به دنبال كسب علم و معرفت (فهم عميق معارف) نباشد او را با شمشير ضربتي مي زنم.

فقه الرضا (ع) گ، ص 337 به نقل از ميزان الحكمه، شماره 9087